|
|
Sijmen's Tuinberichten 
Tuinderij Weblog.
Door Sijmen Brandsma.
Tijdelijke Openingstijden:
tot/met 18 Augustus zijn wij open op donderdag en vrijdag van 0.900 uur tot 17.00 uur, en zaterdag 08.30 tot 16.00
Open dag op de wijngaard:
Zondag 29 Augustus, vanaf 12.00 uur.
|
Beste Mensen
Bij zomers weer horen zomerse geuren. Als eerste de geur van pas gemaaid gras, of nog fijner de geur van gras dat al bijna hooi is en nog een keer wordt geschud. . Dat komt niet veel meer voor tegenwoordig, gras verdwijnt jammer genoeg al na een dag of twee in plastic balen of in de kuil. Goed kuilgras ruikt ook lekker, maar lang niet zo fijn als hooi.
En dan natuurlijk de geur van aardbeien, gerijpt in de zon. Dus niet de geurloze harde Spaanse of kasaardbeien, maar de echte, op het stro gerijpte Elsanta’s en Lambada’s.
Korte tijd zijn ze er,slechts een week of drie. Maar een geur..
Een van de vreugden van het tuinder-zijn is dat ik ook ‘s avonds laat en ‘s ochtends vroeg mijn rondje maak. ‘s Avonds om te kijken of de deuren gesloten zijn, de ramen van de kas op een kiertje staan, alle kranen gesloten enz.
In het donker weet ik feilloos de weg te vinden, een zaklamp is aan mij niet besteed. En als het heel erg donker is helpt mijn neus. Bij de wei ruik ik de schapen,de rijpe aardbeien staan midden op de tuin, en even later ruik ik de zoete geur van de bloeiende tuinbonen. Even verder is de verse aarde te ruiken van de afgeploegde aspergebedden.
De crambe of zeekool langs het betonpad op weg naar huis ruikt naar twintig potten honing, in de bocht geurt er de lievevrouwen bedstro, en weer thuisgekomen ruik ik mijn bed.
`s Ochtends is het al heel vroeg licht en hangt er nog wat vocht in de lucht. Dan ruik je meer de bomen, het water en het bedauwde gras.
En natuurlijk de eerste kop koffie..
Heerlijk om een neus te hebben, ik zou niet zonder willen.
P.S. Ooit wel eens vliegende aardbeien gezien??
Wij wel, met de regelmaat van een lijndienst vliegt ieder half uur een merel over ons heen, met in zijn snavel een grote rode aardbei. Ik verdenk hem van een klein winkeltje ergens in een boom, met het bordje
``vers van het land. ``
|
|
Laatst bijgewerkt op ( Friday 02 July 2010 )
|
Beste mensen,
De maand Mei begon met twee hele koude weken, de koudste twee sinds 1982 als ik het goed gehoord heb van een van onze weermannen.
Dat merkten we ook aan de groei van de gewassen, of beter gezegd aan het niet groeien daarvan. De stamboontjes en suikermaïs waren op de gok al vroeg gezaaid in derde week April en kwamen mooi boven, en toen bleef het daar bij. Het groen trok er uit weg, en zoals wij blauw van de kou kunnen zijn, werden zij geel.
Ook de asperges wilden maar niet komen, wat regelmatig tot een tekort leidde, en op zaterdagen zelfs tot een wachtrijtje bij de was-en sorteermachine.. Dat stemde, beetje ijdel als wij zijn, ook tot genoegen, dat onze asperges zo worden gewaardeerd dat zelfs een half uurtje wachten niet erg werd gevonden.
Nu is echter het voorjaar echt losgebroken, en het was fijn dat iedereen die dat wilde voor de Pinksterdagen met voldoende asperges naar huis kon. Ook de andere groenten beginnen nu goed te groeien, de eerste kroppen sla van buiten worden geoogst en de rabarber maakt mooie lange rode stelen. Een groente die langzaam ook door jongere mensen wordt herontdekt.
Inmiddels hebben we alweer voor de tweede maal worteltjes, maïs, bonen en zonnebloemen gezaaid.
Dat doen we met een regelmaat tot half Juli, zodat we ook een lange tijd kunnen oogsten om deze in de winkel hebben. Ook de pompoenplanten en courgettes zijn de grond ingegaan, Zo raken langzaam de lege bedden gevuld. We hebben dit jaar een extra bed aardbeien, en het zal niet lang meer duren of het (zelf)plukken gaat weer beginnen. Er ligt een dik pak stro tussen de planten waar de aardbeien straks op liggen, dan worden ze niet door opspattend water nat en gaan ze minder snel schimmelen. Wist u dat ze daarom in het Engels strawberries heten??
En U mag straks inderdaad zelf komen plukken..
Aan de overkant van de weg in de wijngaard hebben we de laatste twee rijen druiven geplant, daar was vorig jaar geen plantmateriaal meer voor te krijgen.
Door de strenge winter, die we al bijna weer vergeten zijn, waren er ook 90 planten doodgegaan, en die zijn nu ook vervangen.
Langs het pad is het nu een feest van kleuren met alle bloeiende bloemen., waarin het geelgroen van de Wede de boventoon voert.
De eerste tuinclubs hebben al een rondleiding gehad, en de agenda raakt al aardig vol met geplande excursies. Waaronder het zelf aspergesteken erg populair is. Kortom, de drukke , maar ook zo mooie tijd is weer aangebroken!! Vriendelijke groet, Sijmen.
P.S.
Wilt u zelf een keertje ervaren hoe het is om asperges te steken dan kan dat zaterdag 29 mei. U hoort van mij alles over de geschiedenis en teelt van asperges, en mag daarna het land op om zelf te oogsten.
Daarna wacht er een heerlijk asperge-diner op u in de Serre.
Opgeven kan bij Ellen Majoor, 06-40174610 of mail naar info@deserresgraveland.nl
|
|
Laatst bijgewerkt op ( Tuesday 01 June 2010 )
|
|
Beste Mensen April is de maand van het Zaaien.En zaaien heeft iets magisch. Dat begint al bij het zaad zelf, bij het oneindige aantal soorten, vormen en kleuren.. Van het bijna niet zichtbare pikzwarte zaad van de winterpostelein tot de supergrote kokosnoot. Zonnebloempitjes kennen we allemaal, maar heeft u wel eens gezien hoe mooi een preizaadje is?? Of hoe vreemd het stokje waar een schorseneer uit moet groeien?? Wat trouwens ook een wonder is, dat er uit zoiets doods als een zaadje, droog en onbeweeglijk, weer leven te voorschijn komt. Sommige zaden kunnen wel tientallen jaren blijven liggen, om dan te ontkiemen. Als u het bewust eens mee wilt maken, neem dan een droge erwt of boon. Laat hem een week liggen, en zie, er gebeurt helemaal niets. En volgend jaar, als u hem nog nier vergeten bent, is er ook nog niets gebeurd. Leg je hem in vochtig zand en een beetje warm, en in drie dagen is hij opgezwollen en komt er een kiem/wortel uit. Dat is toch geen wonder, denkt u misschien. Nou, dat vind ik wel. En dan het zaaien zelf. In de natuur zijn er allerlei slimme manieren waarop het zaad zich verspreidt. Door de wind, zoals bij de paardebloem, over zee dobberend, zoals de kokosnoot, door zich aan mens of dier te hechten, mee te vliegen met vogels en de springbalsemien schiet zelf zijn zaadjes de ruimte in, met de hoop dat ze ergens goed terecht komen.. Op de tuin houden we niet zo van het toeval en doen we alles planmatig.. Eerst bepalen we welke gewassen we willen en dan waar. Voor dat gewas scheppen we dan de ideale omgeving, de juiste hoeveelheid mest, een goede grondstructuur en voldoende vocht. Dan bepalen we het tijdstip. Sommige zaden kunnen heel goed tegen kou en kunnen al vroeg worden gezaaid. In de natuur worden ook bijna alle zaden al voor de winter verspreid tenslotte.. Maar er zijn ook gewassen die absoluut niet tegen kou en nattigheid kunnen, of tegen een late nachtvorst. Voor die gewassen moet de grond voldoende warm zijn, en die mogen pas boven de grond komen na de IJsheiligen. Die zaaien we pas vanaf eind April. Een enkel gewas zaaien we breedwerpig, zo uit de zaaibak of emmer in een regelmatig ritme stappend. Bij een veldje graan of groenbemester, wat snel dichtgroeit is dat de makkelijkste manier en heel leuk om te doen. Maar de meeste gewassen zaaien we op rechte rijtjes. Want er zijn duizenden zaadjes van andere planten die het op die plek ook de ideale omgeving vinden om te ontkiemen. Voor het gemak noemen we dat onkruid. Het zaaien op rijtjes maakt het ons makkelijker deze te herkennen en ons er al schoffelen en wiedend van te ontdoen. Meestal zaaien wij met een handzaaimachine, het ontwerp is al ruim 100 jaar oud. Hij maakt een voortje, een borsteltje veegt de zaadjes door een gaatje. Omdat soorten zaden allemaal verschillend van grootte zijn, zijn er verschillende maten gaatjes. En een wieltje drukt het voortje weer dicht. En dan is er geen weg meer terug en begint de start van een gewas. In de hoop dat alle beslissingen die vooraf genomen zijn juist blijken, dat het weer zorgt voor een goede groei, dat er genoeg handen zijn om te wieden en oogsten en dat u er straks van wilt genieten. Maar dat duurt nog even. Vriendelijke groet, Sijmen.
|
Beste mensen
Het lijkt er misschien niet op, met al die sneeuw en ijs buiten, maar het groeiseizoen is echt begonnen.
De teeltplannen zijn gemaakt, de zaden besteld, de kas bemest en daar zijn ook de eerste raapsteeltjes gezaaid. Ook liggen in vochtig scherp zand de tuinboonzaden te kiemen, deze worden straks in de kas opgekweekt tot ze naar buiten kunnen.
En tja, buiten, daar lijkt niet zoveel te gebeuren. Maar niets is minder waar. De hazelaar bloeit volop, met kleine karmijnrode bloempjes, en lenteklokjes en sneeuwklokjes staan op springen om ons te verassen.
Bij onze voordeur staat een bruin-oranje bloeiende toverhazelaar, die prachtig afsteekt tegen de witte sneeuw.
De hoogstamboomgaard is voor de helft gesnoeid, de andere helft wacht op de volgende vorstvrije dagen. Soms hebben de schapen die daar nu verblijven een wit dekentje van sneeuw, want ze blijven gewoon buiten slapen, met hun dunne beentjes veilig ingetrokken onder hun warme buik.
En in de wijngaard is ook voor de eerste maal gesnoeid.
Al vroeg in het jaar komt de sapstroom van de planten op gang, daarvoor moet het snoeien zijn gebeurt om `bloeden`te voorkomen.
Omdat het voor ons allemaal nieuw is ben ik eerst op excursie geweest.
Bij Arnhem ligt de wijngaard `De Slapende Engel`, Jet Wester, fanatiek vakvrouw, heeft mij daar de grondbeginselen bijgebracht.
Uit de vakliteratuur en van internet is veel te leren, maar ik wil het graag ook in de praktijk zien. Vooral omdat in de eerste drie jaren de wijnstok zijn vorm moet gaan krijgen, en er heel veel keuzes zijn te maken op dit moment.
De eerste knip is een daalder waard, zou een passend nieuw spreekwoord kunnen zijn.
Afgelopen vrijdag zijn die eerste knippen gezet, er was even geen vorst, en voor de zekerheid hebben we een `oogje` hoger gesnoeid. Mocht het erg gaan vriezen, dan is er wat speling.
Zal wel`, denkt u nu, maar uitleggen via deze brief gaat mij niet lukken. Ik kan het wel laten zien. De uiteindelijke vorm wordt een ``dubbel-guyot`` , met als het goed gaat 14 trossen per plant.
De komende weken gaan we meer leidraden aanbrengen boven de planten, een eenmalige grote klus.
Ondertussen volgen Sissie en ik een wijnproef-cursus bij Stijn, de wijninkoper hier uit het dorp en enthousiast vrijwilliger vanaf de start. We zijn er inmiddels achter dat goed proeven , kijken en met aandacht ruiken misschien wel moeilijker is dan het laten groeien van de wijnstok. Stijn is erg streng, en begrippen als vies of lekker zijn bij hem uit den boze.
Maar vindt maar eens woorden voor geuren en smaken, het is hard werken zo`n avond.
We hebben het graag voor u over,
met vriendelijke groet, Sijmen.
|
Beste Mensen
Aan de wind ligt het niet, die heeft afgelopen dagen voldoende door de bomen gewaaid, zodat er nog maar een enkel blaadje hangt.
Alles wat naar beneden dwarrelde is inmiddels door onze trouwe hulpboeren opgeveegd en op de komposthoop beland.
Nee, het was de hoge temperatuur die er voor zorgde dat het echte Sinterklaasgevoel maar niet op gang kwam. Want wie kan er nu rijmen als het buiten nog 15 graden boven nul is??
Dat gaat immers niet, om echt in de dicht-stemming te komen hoort veel wind, voldoende amandelstaaf en de wetenschap dat Sint en zijn Pieten moeten afzien buiten op dat dak, terwijl wij binnen behaaglijk bij het bureau zitten om familieleden straks met enkele dichtregels weer eens goed de waarheid te zeggen.
In Spanje wordt er ook niet gedicht, veel te warm om inspiratie op te doen.
Maar goed, gelukkig komt er weer een kou-front, net op tijd om dat te laten rijmen op gezond, eten op altijd geweten, Demeter op beter en biologisch op utopisch.
Om maar eens een beginnetje te maken.
Dat koude weer hoort ook bij dat andere belangrijke Decemberfeest, de Kersttijd.
Er zijn mensen, ook onder ons, die de Kerst het liefst in t-shirt en met zonnebril op een Canarisch eiland vieren. Dat kan natuurlijk, maar wij vieren Kerst het liefst’ thuis, eerste Kerstdag met familie,vrienden en tweede Kerstdag lekker uitwaaien op het strand.
Nu hoort het niet om voor 5 December al over de Kerst te beginnen, maar dat heeft een reden. Wij zijn door een jong, biologisch bedrijf uit Leusden gevraagd om verdeelpunt te zijn voor kerstbomen.
Die kunt u niet kopen, u huurt ze. En na de Kerst kunt u ze bij ons weer terugbrengen, waarna ze de grond weer in gaan om door te groeien. U kunt zelfs jaar na jaar dezelfde boom in huis halen. Het bedrijf is 100% biologisch, wordt door de SKAL gekeurd, er wordt dus geen onkruidverdelger gebruikt door het jaar heen, en dat is misschien juist met Kerst een extra stimulans. Vrede ook voor de kostbare bodem.
Meer info.vindt u op de site www.adopteereenkerstboom.nl, u kunt uw vragen ook stellen in de winkel.
Wij zijn trouwens ook deze week door de kontroleur van de SKAL bezocht, het bedrijf wordt dan doorgelicht of alles wel volgens de voorschriften voor de biologische landbouw gebeurt.
Natuurlijk klopte alles, behalve dat het woordje `biologisch` toegevoegd moet worden op onze kistkaartjes.
Als laatste nieuwtje misschien nog dat onze zaterdaghulp Jarmo afscheid genomen heeft en op rondreis door Australië is. Geweldig leuk, hoe een verlegen 15-jarige puber , die geen klant durfde aan te kijken, uitgegroeid is tot een zelfstandig werkende, initiatief nemende winkelmedewerker. We hopen dat hij een goede tijd daar heeft, daar `down under`.
Even uw aandacht voor een paar wijzigingen van de winkel-openingstijden in December:
Op Zaterdag 5 December sluiten wij de winkeldeuren om 15.00 uur.
Maandag 21 December 11.00 – 17.00 extra OPEN
Donderdag 24 December sluiten wij om 16.00 de winkel vanwege Kerstavond.
Wij wensen u een fijne Decembermaand!
|
Beste mensen
De eerste stormpjes zijn al over het land getrokken, afgewisseld door nog zomers aandoende dagen.
De eerste kleur komt in de bomen, de ganzen komen in formatie over en `s ochtends glinsteren de fijne blaadjes van de aspergeplanten met miljoenen diamantjes van de dauw. Kortom:de Herfst is aangebroken.
In de wijngaard hebben alle planten de bovenste draad bereikt en dankzij een stabiele vrijwilligersgroep van zo`n 8 mensen zijn alle planten netjes gesnoeid en aangebonden.
Nog een aantal weken is er voor deze gezellige groep mensen werk op de vrijdagochtend, daarna komt er een periode van winterrust.
Een van de grote klussen die nog moet gebeuren is het knippen van de haag. Dat is namelijk de afspraak met Natuurmonumenten, we mogen deze mooie historische tuin zonder geldelijke vergoeding gebruiken,maar moeten wel de haag goed bijhouden. En vergist u niet, hij is wel 150 meter lang, 3 meter hoog en twee meter breed. Diverse hoveniers hebben een offerte uitgebracht waarvan we lichtelijk bleekjes wegtrokken, voor die bedragen kun je een aardige tankwagen wijn uit Frankrijk laten komen, of een deel van de Flevopolder pachten.
Het in mijn ogen doldrieste plan om deze haag met louter handkracht en Gardena snoeischaren te lijf te gaan blijkt echter toch te werken, iedere week wordt er een stukje haag geschoren.
De hele zomer is er druk geschoffeld om al het onkruid uit het verleden te onderdrukken, en dat is ons uiteindelijk gelukt.Hierna kon twee weken geleden de grasbanen ingezaaid worden.Omdat de grond nu nog lekker warm is en er voldoende regen valt, is het gras al snel gekiemd, de verwachting is dat we het al een keer kunnen maaien voor de winter. Daarvoor is inmiddels een goede zitmaaier aangeschaft,(dankzij de recessie met flinke korting). Zo kunnen we volgend seizoen beginnen met een goede grasmat en een maaier, die sterk genoeg is om ook het snoeiafval de baas te kunnen. Want dat druiven telen veel snoeiwerk vraagt is wel duidelijk geworden, en dat wordt volgend seizoen veel en veel meer.
De druivenplanten, de stokken, gaan de komende weken afrijpen. Niet de druiventrossen, die zijn dit jaar nog allemaal verwijderd,maar de plant zelf, zeg maar de stengel. Nu ziet die nog groen, maar langzaam gaat die nu verhouten om de komende winter te weerstaan en om genoeg energie te hebben om volgend jaar weer uit te kunnen lopen.
Een van de wijngaardiers op de vrijdag is Stijn Krenning, docent op wijngebied en wijnimporteur.
Samen met zijn vrouw hebben ze zich onlangs met hun bedrijf hier in het dorp gevestigd en toen Stijn van de wijngaard hoorde heeft hij zich meteen aangemeld als vrijwilliger. Ondanks zijn drukke bedrijf een kans die hij niet wilde missen, om vanaf de teeltkant het proces te volgen.
Komende maand start hij een basis- en vervolgcursus wijn, inclusief uitgebreide proeverij en lesmateriaal.. En dat is weer een kans voor Willem en mij, om vanuit zijn vakkennis meer te leren en ervaren. Beide cursussen worden op 4 avonden gegeven, er zijn nog enkele plaatsen vrij. Wilt u meer weten, mail even naar info@2wines.nl, kijk op www.2wines.nl of bel 035-6281946. Dat worden dan vast gezellige avonden.
De tweede wijnaanbieding van dit jaar voor wijngaard-adoptanten is een rode wijn uit Frankrijk. Biologisch uiteraard, en genoemd naar een grassoort (le Marghall, bij ons raaigras) die in de herfst en winter tussen de rijen groeit, en in die streek in het voorjaar wordt ondergeploegd en als voeding voor de bodem en de wijnstokken dient.
Anders dus dan de Nederlands praktijk, waar de gras- en klaverbanen permanent zijn.
Margath de Bassac, uit de Pays d'Oc.
Na de gevolgde cursus kan ik hem uit eigen ervaring natuurlijk veel preciezer beschrijven,
Nu helpt het etiket een beetje. Een soepele, aromatische, fruitige en makkelijk drinkende wijn uit de biologische landbouw.
Wij wensen u allemaal een goede herfst, en kom gerust eens langs om te kijken hoe uw bordje hangt en hoe de wijngaard er bij ligt.De sleutel kunt u tijdens winkeltijden vragen bij de kassa in de winkel.
‘n Vriendelijke groet, Willem en Sijmen.
|
|
Laatst bijgewerkt op ( Thursday 08 October 2009 )
|
|
Beste mensen Vandaag de eerste herfstdag, met harde wind en regen. Ik moet zeggen dat ik het wel heerlijk vind, al die beweging in de lucht na een heel mooi voorjaar en een mooie zomer. De truien worden weer opgezocht, een raampje gaat dicht, en na weken boontjes, tomaten, suikermais en komkommer krijg ik weer trek in stoofschotels, rode kool en stampot andijvie. Het is een heel goed groeiseizoen geweest, iets aan de droge kant, waar vooral worteltjes en prei last van hadden, maar boontjes, tomaten en pompoenen voerden er wel bij. Ons nieuwe kindje, de wijngaard , heeft het goed gedaan, alle planten zijn aangeslagen, en dankzij een gezellige groep vrijdagochtend-vrijwilligers ziet het er mooi verzorgd uit, we krijgen regelmatig van deze en gene een complimentje, wat wij dan uiteraard bescheiden in ontvangst nemen. De kleine tuin, onder de hoede van Martin, was deze zomer ook een plaatje. Bloemen en groenten wisselden elkaar mooi af, en behalve dat er haast geen luis te vinden was in al die kroppen sla, was ook het onkruid dankzij zijn vele schoffelen geheel afwezig. Dat was helaas op de grote tuin niet het geval, daar bloeide soms het knopkruid en de melde welig. Het vrijwilligersbestand vertoonde af en toe grote gaten, en ondergetekende was tussen al zijn andere petten zijn tuinpet soms kwijt. ( trouwens, die van nieuwsbrief-schrijver ook) Deze eerste herfstdag kondigt tevens het begin van een rustigere periode aan, waarin we weer kunnen nadenken over het volgend seizoen. En dan misschien een beetje meer hooi op de vork, en een beetje minder pompoenen. Maar voordat het zover is, en dat is ook een reden waarom ik blij ben met deze winderige dag, gaan wij op vakantie. Als u allen weer terug bent,fruitig en vrolijk aan de slag gaat, is op de tuin het laatste gezaaid en geplant, hebben Tuin- en Winkelmedewerkers hun verdiende rust gehad en is het onze beurt. Een heel speciale vakantie dit jaar, want we beginnen met het huwelijk van onze oudste dochter Linde.Sommigen van u kennen haar nog als kleuter, anderen vanuit de winkel, maar ze is nu een prachtige jonge vrouw, die haar levenspartner gevonden heeft. Dat is een Italiaan, we gaan dan ook een groot feest tegemoet aan het Como-meer. Daarna reizen we door naar Sicilië. Voor ons helemaal nieuw als frekwente Griekenlandgangers, maar Sicilië is ook de grootste leverancier van al het biologische citrusfruit. Tussen het lezen, luieren en beklimmen van de Etna door gaan we misschien Salamita,de coöperatie van biologische producenten, een bezoekje brengen. Dan wordtsdx.;/ het volgens Willem geen vakantie, maar een WERK-bezoek. Ik hoop op een mooie herfst voor iedereen, tot later… Groet, Sijmen.
|
|
Beste mensen Het is wat met die Seizoenen, ze doen ons telkens weer verlangen naar het volgende. Als het Winter is, verlangen we naar de Lente, in het voorjaar verlangen we naar de warmte van de Zomer, is het dan drie weken droog dan willen we frisse herfstregens, wordt het dan eindelijk Herfst willen we juist schaatsen, en na 14 dagen ijspret kijken we alweer uit naar het Voorjaar. Op ons bord gaat het net zo, het Voorjaar is de tijd van alle heerlijke sla-soorten, pak-soy, raapsteeltjes en radijsjes. De eerste vlugge groeiers. Maar wat kijken we uit naar de eerste bospeentjes, doperwten en sperzieboontjes En zodra die volop vanuit de eigen tuin aanwezig zijn dromen we van die heerlijke suikermaiskolven, zodra die tijd is aangebroken willen we zuurkool en erwtensoep. Lastig, dat voortdurend uitkijken naar…. Daarom nog even voor de goede orde: de bospeentjes zijn gezaaid in Maart, en de eersten zijn pas oogstbaar in Juli, de peulen en doperwten komen eraan, te verwachten vanaf tweede week Juni, de eerste suikermais konden we dit jaar al vroeg zaaien, maar u moet toch echt wachten tot Augustus. En boontjes?? Vanaf half Juli,de bijzondere spek-pronk- en snijbonen vanaf Augustus. Mocht u al watertanden bij het lezen van `zuurkool`, dat wordt toch echt pas Oktober. Nu is het de tijd van sla, sla en sla, (en ook koolrabi en andijvie.) Afgelopen winter lag u er wakker van, nu is hij er. De dikke ouderwetse botersla, met het mooie gele hart, de Lolla Rosso en Lollo Bionda, het Wonder der 4 Jaargetijden, jawel, IJssla en als nieuwkomer de mini-sla of Salanova. Schattige kleine kropjes, alle blaadjes even groot, net een groene gevulde bloem. En als u niet kunt kiezen is er ook de de pluksla, die Martin iedere week weer zaait wat een mengsel is van al die soortendoor elkaar.. Eten dus die kroppen en kropjes,lekker, gezond en u wordt er nog slanker van ook, wat belangrijk schijnt te zijn met de zomer in aantocht. Een zonnige groet, Sijmen. Voor de 100 gezinnen met een groente-tas, om u niet alleen maar sla te leveren kopen we bij collega – telers met een kas, of met een andere grondsoort , aanvullende producten. We hebben afgelopen winter echter gemerkt dat dit niet meer mogelijk is met het ons beschikbare budget. De prijs van de groentetassen is al 9 jaar ongewijzigd, nu zijn we genoodzaakt toch een kleine prijsverhoging door te voeren. Hiervoor vragen we uw begrip.
|
|
Beste mensen, Deze week geen verslag over onze tuin, maar van een mooi initiatief in Egypte. Twee vrienden van onze tuin en klanten van de winkel brachten daar een bezoek. Meer informatie kunt u ook vinden op de web-site van Sekem, en er is ook in Nederland een vriendenkring. Als u een product van Demeter-kwaliteit ziet dat uit Egypte komt, dan komt dat via het landbouwbedrijf Sekem. Wij hebben het voorrecht gehad daar een week te kunnen logeren en rondkijken met een reis van Brandaan/Dick Blokker. Voordat we naar Sekem gingen, hebben we eerst de Sinai doorkruist. Op die reis van dier dagen raakten dag en nacht een beetje door elkaar. Zo kwamen we de eerste dag om 1.00 uur ’s nachts aan en moesten we de volgende dag alweer om 8.00 uur in de bus zitten voor een tocht naar en wandeling door de Coloured Canyon, een indrukwekkend en inderdaad kleurrijk gebergte. De volgende “ochtend” moesten we zelfs om 1.30 uur ’s nachts uit ons bed om net als Moses de berg Horeb te beklimmen en daarboven van de zonsopgang boven de woestijn te genieten. Dankzij vele theestalletjes van bedoeïenen raakten we net niet onderkoeld. Het 1500 jaar oude Catharinaklooster onder de Horeb ontving ons gastvrij en we konden er in een enkel vrij uurtje een beetje slapen. Verder ging het naar een ekoproject, een onafzienbaar grote palm- en olijfboomgaard in wording bij een gedreven en bijzonder aardige familie in Ras Matarma aan de Suez-kust. Tot slot zagen we in de Sinai nog een nieuw project van Sekem dat een goed jaar geleden van start is gegaan en waar je kunt zien hoe in de woestijn landbouw van de grond kan komen: als er maar water is. Het project is al vast groen dank zij Nijlwater dat onder het Suezkanaal door is geleid, maar iets bruikbaars groeit er nog niet. 32 jaar geleden startte dr. Ibrahim Abouleish 60 km noordoostelijk van Caïro midden inde woestijn een landbouwbedrijf om aan te tonen dat je in de woestijn best wel kunt boeren. Hij moest daarvoor wel water van 80 meter diepte oppompen, maar hij liet zich door geen tegenslag tegenhouden. Nu is Sekem het eerste en grootste bd-landbouwbedrijf van Egypte, dat inmiddels met 850 bd-boeren in heel Egypte samenwerkt. De boeren hebben van Sekem een afnamegarantie, zodat het voor hen heel aantrekkelijk is om volgens bd-normen te boeren. En Sekem op haar beurt heeft een afnamegarantie voor haar Demeter-producten in Europa en daardoor is dit een van de succesvolste ontwikkelingsprojecten die je je kunt voorstellen. Ondertussen is Sekem veel meer dan een landbouwbedrijf: de katoen wordt verwerkt tot werk- en kinderkleding en lappenpopjes, de kruiden worden gedroogd en verwerkt tot medicijnen en thee, er is een volledig onderwijssysteem ontstaan vanaf de kleuterschool tot beroepsonderwijs, terwijl deze herfst een universiteit voor duurzame wetenschap van start gaat, er is een polykliniek met zestien specialisten. In totaal werken er ongeveer 2.500 mensen afkomstig van dertien dorpen in de omgeving, afgezien van een aantal vooral Duitse, Zwitserse en Oostenrijkse idealisten en 600 koeien en 500 schapen. Op twee dagen kregen we rondleidingen op het terrein zelf, waarbij vooral de donderdag – in islamitische landen de laatste dag van de week – indruk maakte. We startten ’s morgens met de basisschool in de kring, kregen halverwege de dag de weeksluiting met vooral muzikale presentaties en stonden ten slotte met de medewerkers in de grote kring die per bedrijfsafdeling kort vertelden van hun activiteit in de afgelopen week en hun voornemen voor de komende week. Ook al versta je er niets van, je begrijpt de kracht ervan voor het totaal. Natuurlijk kregen we excursies aangeboden naar de bekende hoogtepunten: de Fayoem-oase (ook al zo’n enthousiaste bd-boer), de piramiden, oud-Caïro (waar iemand zoekraakte in de bazaar en door de politie moest worden teruggebracht) en het museum. Iedere keer als je het gebied van Sekem verliet, realiseerde je je het enorme verschil van Sekem en het omringende woestijnland. Wel proberen boeren uit de omgeving nu ook woestijnland te ontginnen, maar zo Hollands-groen als in Sekem zie je het nergens. De bus werd buiten de stad steeds begeleid door toerismepolitie, die regelmatig heel gewichtig de sirene liet loeien, waar niemand in het anarchistische verkeer zich iets van aantrok. Van enige extra bescherming in de stad merkte je overigens niets. Een groter verschil dan tussen het groene, schone en optimistische Sekem en het vieze, veel te grote en kleurrijke Caïro is amper denkbaar. Weer terug in Nederland, wat is het hier koud!, proberen we de enorme hoeveelheid indrukken een plaatsje te geven. Daar zullen we nog wel een tijd mee bezig zijn, maar we zijn moe maar met nieuwe energie en geloof weer aan de slag gegaan. De Egyptische sperziebonen zullen ons voortaan dubbel smaken. Astrid Abas en Yvo de Mul. Recept voor Egyptische gekruide rijst met sperziebonen: 50 g pijnboompitten * 400 g sperziebonen * ½ citroen * 1 theelepel korianderzaad * 4 eetlepels olijfolie * 6 sjalotjes grof gesneden * 2 teentjes knoflook fijn gesneden * 6 eetlepels langkorrelige rijst * zout, versgemalen peper * 4 eetlepels korianderblad fijn gesneden * 1 eetlepel lavas fijn geknipt Pijnboompitten in een droge koekenpan goudbruin roosteren. Sperziebonen schoonmaken, wassen en in stukjes breken. Schil van de schoongeboende citroen afraspen en sap uitpersen. Korianderzaad kneuzen. In een pan de olie verhitten en sjalotjes 2 à 3 minuten bakken. Knoflook kort meebakken. Rijst en koriander toevoegen en even meebakken. Zout, peper, citroenrasp, sperziebonen en ca. 3 dl water toevoegen. Rijst en bonen in ca 20 minuten zachtjes gaar koken. Af en toe roeren en zonodig meer water toevoegen. Tegen het eind van de kooktijd citroenrasp en pijnboompitten erdoor roeren. Van het vuur af halen en koriander en lavas erdoor roeren.
|
Beste mensen
Ik wil u even voorstellen aan de familie Brassica. Nee, geen familie uit het zuiden van Italie zoals misschien de naam suggereert, wel een familie met zeer veel familieleden.
En met een heel internationaal vespreidingsgebied
Gemakshalve noemen we ze de kolen.
Dat het zo`n grote familie is komt door het grote gebruiksgemak, en dat ze zich makkelijk laat vormen naar wat wij ervan willen. Ieder onderdeel van de plant is door selekteren en kruisen tot een culinair wondertje geworden.
Zo kennen de wortel als piepklein radijsje, of kilo zware rettich, of pikzwarte rammanas. De dik en rond uitgegroeide stengel komen we tegen bij de koolrabi, de okselknoppen zijn onze spruitjes.
Blad en bladstelen kennen we in vele vormen, witte, rode, savoyekool, maar ook pak-soy en raapsteeltjes en rucula.
De bloem , tja, dat is natuurlijk makkelijk, de koningin van alle groenten, trots van iedere volkstuinder, is de hagelwitte bloemkool. Met als inmiddels ingeburgerde zuster de broccoli.
De zaden tenslotte komen we tegen bij het koolzaad, jarenlang brandstof voor onze trekkers.
Iemand die niet van kool houdt heeft echt een probleem.
Kolen laten zich ook makkeijk kruisen in kleur.
Rode en witte kool, paarse broccoli, groene en paarse koolrabi. Groene bloemkool, witte en rode radijs, alles lijkt mogelijk. Misschien komen er nog eens groene radijsjes, of rode spruitjes.
En groeien dat ze kunnen, inderdaad als kool,daarom zijn in het voorjaar de eerste bladgewasjes raapstelen en pak-soy.
Wat alle kolen verder gemeen hebben is een overmaat aan zwavelverbindingen,
In de winter heerlijk verwarmend, maar bij langdurig koken wat vroeger gebruikelijk was oorzaak van de bekende spruitjeslucht.
Tja, en dan ben ik een familielid vergeten, zeg maar het lelijke neefje.
De koolraap.
Dik en rond, met aarde besmeurd, vaak als vakvulling bij de groenteman, terwijl ooms, tantes en nichtjes over de toonbank vliegen.
Maar met een mooie oranje inborst, en goed klaargemaakt heel smakelijk.
Schil een halve koolraap. Of een hele als u vrienden durft uit te nodigen. Snij net als vroeger patatjes en kook ze zachtjes net gaar. Vergeet de kleffe snotsaus van vroeger, maar maak met een roux en een pak sinaasappelsap een sinaasappelsaus. Op het laatst wat partjes mandarijn door de saus doen. Heerlijk.
|
|
Laatst bijgewerkt op ( Thursday 19 March 2009 )
|
|
|
het is hier net Frankrijk |
|
|
|
Beste mensen
Regelmatig, en vooral natuurlijk als het zonnetje schijnt, horen we de verzuchting ''het is hier net Frankrijk''
U als klant, bezoeker, vriend of gast ervaart blijkbaar op de tuin iets van uw vakantiegevoel .
Dat is voor ons leuk om te horen en te zien, we werken met plezier in tuin en winkel om
dit gevoel van schoonheid en rust tot stand te brengen, en om mooie en gezonde gewassen te telen.
Maar dat uw “Frankrijk gevoel” ooit nog eens zou leiden tot het telen van druiven en het starten van een wijngaard, hadden ook wij nooit gedacht.
Hoewel..wel stilletjes gedroomd.
Vanaf de (her)introductie van de wijnbouw in ons land hebben we de ontwikkelingen gevolgd, ons eerste Nederlandse druivenboek is aangeschaft in 1994.
Veel werk is er verzet door de pioniers van het eerste uur, die geloofden in een goede, rendabele wijnbouw in ons land. En dat geloof was wel nodig, want die eerste wijnen waren nou niet van een bijzondere kwaliteit, om het zachtjes uit te drukken.
Het is nog maar sinds 4 jaar dat er nieuwe rassen zijn ontwikkeld die een vroege rijping combineren met een hoog suikergehalte, wat belangrijk is om een mooie wijn te maken waar geen suiker tijdens de gisting aan toegevoegd hoeft te worden.
Tevens is een hoge weerbaarheid tegen schimmels belangrijk, want aan spuiten hebben we een hekel.
WE?? Inderdaad, we.. Want we gaan dit jaar echt beginnen met het starten van een kleine wijngaard. Niet hier op de tuin, maar op het landgoed aan de overkant van de weg: “Hilverbeek”. Daar ligt een prachtig besloten tuin, stammend uit de 17e eeuw. Op deze tuin werden net als op de andere tuinen van de `s Gravelandse landgoederen groente en fruit gekweekt voor de bewoners en personeel van het landgoed.
De zogeheten “slangenmuur”aan de zuidzijde zorgde voor een extra warmtebuffer, waardoor het mogelijk werd zelfs abrikozen en perziken te telen, en in de kas en broeibakken groeiden zelfs ananassen.
De tuin is vermoedelijk tot 1940 in gebruik geweest, daarna volgde een periode van verval. De verregaande verwaarlozing deed onze tuindersharten pijn, en geïnspireerd door het boek “the lost gardens of Helligan” gaan we komende weken bramen,brandnetels en bereklauwen te lijf om er eind April 1800 druiven stokken te kunnen planten van het ras “Solaris”
Over drie jaar kunnen dan de eerste druiven worden geoogst, waar een mooie witte wijn van gemaakt wordt.Een wijn die, niet geheel toevallig, heel goed bij onze asperges past.
Maar voor we zover zijn is er nog heel wat te ontginnen, cursussen te volgen, te snoeien, te schoffelen, op te binden enz.
Maar dan ligt Frankrijk ook aan de andere kant van de weg.
Als u mee wilt doen, op wat voor manier dan ook, lees dan ook de volgende nieuwsbrief.
Deze week in de groentetas: Zuurkool, dat kan nog even, Bieten, lekker uit de oven,
een rode Paprika voor wat kleur, een groene Savooikool, heerlijk gesmoord in olie met een tikje kerrie, en “Jerusalem artichokes”, ofwel Topinambour, ook wel heel onromantisch op zijn Holland Aardperen genoemd. Een smakelijke week gewenst.
|
|
Laatst bijgewerkt op ( Thursday 19 March 2009 )
|
|
| | << Begin < Vorige 1 2 3 Volgende > Einde >>
| | Resultaten 1 - 31 van 81 |
|
